top of page

CYFEST 15 Grand Opening, HayArt Cultural Center. Photo: Jürgen Bunimovich

HayArt Cultural Center
ՀայԱրտ մշակութային կենտրոն

September, 2-18

7a Mashtots Ave.

Yerevan, Armenia

Mon–Sun: 11:00 – 19:00

Tel. +374 10 539196

Tickets:
2000 AMD — Adult visitors
1000 AMD — Schoolchildren, students, pensioners
Free — Children under 7

Մաշտոց պող. 7ա

Երևան, Հայաստան

Երկ.–Կիր. 11:00 – 19:00

Հեռ. +374 10 539-196

Տոմսի գինը՝
2000 դրամ` մեծահասակների համար
1000 դրամ՝ դպրոցականների, ուսանողների, թոշակառուների համար
Անվճար՝ յոթ տարեկանից ցածր երեխաներ համար

hayartcultural.com

Instagram

Facebook

Babi Avelino & Ronald Dagonnier, Milena Avetisyan, Samvel Baghdasaryan, Max Blotas, Giuliana Cunéaz, Alexandra, Dementieva, Alexey Dymdymarchenko, Maria Cristina Finucci, Anna Frants, Gray Cake, Elena Gubanova & Ivan Govorkov, Lena Herzog, William Latham, Ellen K. Levy, Natalia Lyakh, Tigran Martirosyan, Tuula Närhinen, Nao Nishihara, Patricia Olynyk and Adam Hogan, Fabrizio Plessi, Katya Pryanik, Samvel Saghatelian (Sam Saga), Danielle Siembieda, Where Dogs Run

Բաբի Ավելինո և Ռոնալդ Դագոնիեր, Միլենա Ավետիսյան, Սամվել Բաղդասարյան, Մաքս Բլոտա, Ջուլիանա Կունեաս, Ալեքսանդրա Դեմենտիևա, Ալեքսեյ Դիմդիմարչենկո, Մարիա Քրիստինա Ֆինուչի, Աննա Ֆրանց, Ելենա Գուբանովա և Իվան Գովորկով, Լենա Հերցոգ, Ուիլյամ Լաթամ, Էլեն Կ. Լևի, Տիգրան Մարտիրոսյան, Թուուլա Ներհինեն, Նաո Նիշիհարա, Պատրիսիա Օլինիկ և Ադամ Հոգան, Ֆաբրիցիո Պլեսի, Կատյա Պրյանիկ, Սամվել Սաղաթելյան (Սեմ Սագա), Դանիել Սիեմբիդա, Gray Cake, Where Dogs Run

Babi Avelino & Ronald Dagonnier 

Almost Human, the Illusion of Understanding

Immersive installation, 2023

 

Arduino Firmata, MadMapper; robotic arm with 6 servo motors, 2 webcams, projector, LED, computer; round wooden plinth 

 

"Almost Human, the Illusion of Understanding" is an interactive art installation that explores the complexity of human relationships through the eyes of a robotic arm. The two artists worked together on this project for the first time, using photos and videos of their romantic relationship as raw material. They excavated their memories five years after they met. 

 

The robotic arm is equipped with a camera that captures images of the photos arranged on the floor. These images are then projected onto a wall before it, creating a visual montage of the artists' relationship. The robot moves around the room erratically, giving the impression of a desperate attempt to understand the human emotions and motivations underlying the relationship.

 

The projected images show intimate and sometimes conflicting moments in the artists' relationship, ranging from tenderness to frustration, joy, and sadness. Spectators are invited to stand in the room with the robot to see the projected images from their point of view and thus experience the installation immersively.

 

This installation questions the nature of human understanding and the possibility of translating it into robotic language. Through this immersive experience, the artists seek to challenge our ability to understand the complex relationships around us, inviting us to share their own experience of love and frustration, recapitulated five years after they met.

 

Բաբի Ավելինո և Ռոնալդ Դագոնիեր

«Գրեթե մարդկային, ըմբռնման պատրանքը»

Ընկղմող ինստալացիա, 2023 թ.

Arduino Firmata, MadMapper, ռոբոտային թև 6 servo շարժիչով, 2 վեբ-տեսախցիկ, պրոյեկտոր, LED, համակարգիչ, կլոր փայտե ցոկոլ

 

«Գրեթե մարդ, ըմբռնման պատրանքը» -ը արվեստի ինտերակտիվ ինստալացիա է, որն ուսումնասիրում է մարդկային հարաբերությունների բարդությունը՝ ռոբոտ ձեռքի աչքերով: Այս նախագծի վրա երկու արվեստագետներն առաջին անգամ են աշխատել միասին՝ որպես հում նյութ օգտագործելով իրենց ռոմանտիկ հարաբերությունների լուսանկարներն ու տեսանյութերը։ Նրանք պեղել են իրենց հիշողությունները հանդիպելուց հինգ տարի անց: 

 

Ռոբոտ ձեռքը հագեցած է տեսախցիկով, որը նկարում է հատակին դասավորված լուսանկարները: Այնուհետև այս պատկերները նախագծվում են պատի վրա՝ ստեղծելով արվեստագետների հարաբերությունների տեսողական մոնտաժ: Ռոբոտն անկանոն շրջում է սենյակում ՝ ներկայացնելով հարաբերությունների հիմքում ընկած մարդկային հույզերն ու շարժառիթները հասկանալու հուսահատ փորձ:

 

Երևացող պատկերները արվեստագետների հարաբերություններում ցույց են տալիս ինտիմ և երբեմն հակասական պահեր՝ սկսած քնքշությունից մինչև հիասթափություն, ուրախություն և տխրություն: Հանդիսատեսները հրավիրվում են ռոբոտի հետ կանգնել սենյակում՝ տեսնելու երևացող պատկերներն իրենց տեսանկյունից և այդպիսով ունենալ ընկղմող ինստալյացիայի փորձառություն: 

 

Այս ինստալացիան հարցականի տակ է դնում մարդու ըմբռնման բնույթը և այն ռոբոտային լեզվով թարգմանելու հնարավորությունը: Այս իմերսիվ փորձի միջոցով արվեստագետները փորձում են մարտահրավեր նետել մեզ շրջապատող բարդ հարաբերությունները հասկանալու մեր կարողությանը՝ հրավիրելով մեզ կիսվելու սիրո և հիասթափության իրենց սեփական փորձով, որն ամփոփվել է նրանց հանդիպելուց հինգ տարի անց:

 

Milena Avetisyan 

Weaving a way home

Documentary photography, 2021 — ongoing 

 

59 photographs, digital prints on photo paper

 

When living in the present, it is hard to understand the value of what we own in the moment. The most important memory is that of the house you live in. Here, you have breakfast and lunch, fall asleep and wake up in the same bed every day, sliding your fingers on the patterns of the pillowcase, following these patterns. 

 

This series of photos of old, soviet things reminds everyone of their grandmother's house, interweaving memories through patterns and objects, having the prototype of that house in front of their eyes. However, the series started with renovation in our home and I began to photograph, reconstructing the memory of my home.

 

By taking pictures of objects I found in different houses, I wove my home, the memories of the house and of myself. I could feel how my house was being transformed unaffected by the latest design solutions, but rather by the past woven through the photographs. — Milena Avetisyan

Միլենա Ավետիսյան

«Հյուսելով տուն տանող ճանապարհը»

Վավերագրական լուսանկարչություն, 2021թ. – շարունակական 

 

59 լուսանկար, թվային տպագրություն ֆոտոթղթի վրա

Ապրելով ներկայում՝ բարդ է հասկանալ, թե որքան թանկ և միաժամանակ կարևոր է այդ ներկայում մեր ունեցածը: Ամենակարևոր հիշողությունը տան հիշողությունն է, ուր ապրում ես, ամեն օր նախաճաշում, քնում, արթնանում նույն մահճակալին և արթնանալիս մատները սահեցնում բարձի նախշերի վրայով, իսկ քնելիս նախշերին հետևելով քուն մտնում: 

 

Հին, սովետական իրերի լուսանկարների այս շարքն առաջին հերթին բոլորին հիշեցնում է իրենց տատիկի տունը՝ միահյուսելով իրար հիշողությունները նախշերի ու իրերի միջոցով և ունենալով այդ տան նախատիպը աչքի առջև։ Սակայն շարքը սկսվեց այն ժամանակ, երբ մեր տանը վերանորոգում սկսվեց և ես սկսեցի լուսանկարել` վերակառուցելով իմ տան հիշողությունը։ 

 

Տարբեր տներում գտածո իրերը լուսանկարելով՝ հյուսում էի իմ տունը, տան հիշողությունն ու ինքս ինձ, և զգում, թե ինչպես տունս ոչ թե փոխակերպվում է նորագույն դիզայներական լուծումներով, այլ հակառակը՝ լուսանկարների միջոցով հյուսվում է անցյալը։ — Միլենա Ավետիսյան

Samvel Baghdasaryan 

Haun(t)remor

Installation, 2000

Courtesy of the artist and “Samvel Baghdasaryan” Art Foundation

«Samvel Baghdasaryan's HAUN(T)REMOR medium-based installation is a rectangular plane spread out horizontally and made of a layer of metal dust particles, which turns into a unique electronic scoreboard when the magnets hidden under the dust particles are connected to an electric current source. Under the influence of an electromagnetic field, they rotate and position themselves so that on the plane's surface appear occasionally the word HETAPNDOGH written in Armenian letters. And since the operation of the electric relay is three-phase, the word blurs in parts. Here, at this second intermediate stage, the drama of chance appears. The blurring of the beginning of the word reveals that the letter combination left on the board also suggests a separate word, DOGH, which is not noticeable when the word HETAPNDOGH is fully displayed.

 

This work was first presented in 2000 at the 2nd Gyumri International Biennale. The artist's interest in metal, particularly the properties of metal dust and the electromagnetic field, had emerged and was already evident in the work exhibited in the first Armenian pavilion at the Venice Biennale. Baghdasaryan's attention to what he calls "the least promising, but the most enigmatical" sculpture material is further developed, leading to transformations that push the artist's work towards conceptual art.

 

Indeed, if the Venetian installation "Accident/Experience" could still be attributed to the field of minimalism (albeit in minimal dimensions, formal, plastic and a architectonical qualities, as well as the fact that the artist was still engaged in aesthetic activities), the installation HETAPNDOGH DOGH created five years later could already be considered a conceptual art piece. It would be possible to do so if the central text was self-sufficient and self-contained. But it is not so. It is enough to conduct a quick analysis of the text and other components to ensure that an art lover deals not so much with conceptual artwork but with a piece of post-conceptual art.» — Nazareth Karoyan

Սամվել Բաղդասարյան 

Հետապնդող-դող

ինստալացիա, 2000

Արվեստագետի և «Սամվել Բաղդասարյան» արվեստի հիմնադրամի թույլտվությամբ

Սամվել Բաղդասարյանի ՀԵՏԱՊՆԴՈՂ ԴՈՂ միջոցահեն ինստալացիան հորիզոնականորեն փռված և մետաղի փոշեհատիկների շերտից կազմված ուղղանկյուն մի հարթություն է: Երբ փոշեհատիկների տակ թաքցված մագնիսները միանում են էլեկտրական հոսանքի աղբյուրին, այդ հարթությունը վերածվում է էլեկտրոնային յուրահատուկ մի ցուցատախտակի: Էլեկտրամագնիսական դաշտի ազդեցության տակ փոշեհատիկները սկսում են պտտվել ու դասավորվել այնպես, որ հարթության մակերեսին մերթընդմերթ ընթերցվում է հայերեն տառերով գրված ՀԵՏԱՊՆԴՈՂ բառը: Ու քանի որ էլեկտրական ռելեի աշխատանքը եռափուլ է, բառը հատվածաբար է աղոտանում: Այստեղ, այդ երկրորդ՝ միջանկյալ փուլում է, որ ի հայտ է գալիս գործի դրամատուրգիան: Բառի սկզբնամասի աղոտացումից պարզվում է, որ ցուցատախտակի վրա ընդգծվող տառակապակցությունը ևս առանձին մի բառ է՝ ԴՈՂ, որը նկատելի չէ, երբ ՀԵՏԱՊՆԴՈՂ բառն ամբողջականորեն է երևում: 

Այս աշխատանքն առաջին անգամ ներկայացվել է 2000 թվականին` Գյումրու միջազգային 2-րդ  բիենալեի շրջանակներում: Արվեստագետի հետաքրքրվածությունը մետաղի՝ մասնավորապես մետաղի փոշու և էլեկտրամագիսական դաշտի հատկությունների նկատմամբ ի հայտ էր եկել և արդեն իսկ ակնհայտ էր Վենետիկի բիենալեի հայկական առաջին տաղավարում ցուցադրված աշխատանքում: Բաղդասարյանի ուշադրությունը քանդակագործության՝ այդ, իր բնորոշմամբ, «ամենաքիչ խոստումնալից, բայց ամենաառեղծվածային» նյութի նկատմամբ հետագայում զարգացում է ստանում՝ առաջ բերելով փոխակերպումներ, որոնք արվեստագետի ստեղծագործությունը մղում են դեպի կոնցեպտուալ արվեստ:

Իրոք, եթե Պատահար/Փորձ (Accident/Experience) վենետիկյան ինստալացիան դեռ կարելի էր զետեղել մինիմալ արվեստի տիրույթում (թող որ նվազագույն չափերի մեջ, սակայն, ֆորմալ, պլաստիկական ու արխիտեկտոնիկ որակներն ու արվեստագետի՝ գեղագիտական զբաղմունքի մեջ գտնվելու հանգամանքը դեռևս առկա էին), հինգ տարի անց ստեղծված ՀԵՏԱՊՆԴՈՂ ԴՈՂ-ն արդեն  կարելի կլիներ համարել կոնցեպտւալ արվեստի նմուշ: Կարելի կլիներ, եթե նրանում կենտրոնական տեղ զբաղեցնող տեքստը լիներ ինքնաբավ և ինքնամփոփ։ Բայց դա այդպես չէ: Բավական է կատարել տեքստի և մյուս բաղադրիչների հպանցիկ մի վերլուծություն, որ համոզվենք, որ գործ ունենք ոչ այնքան կոնցեպտուալ, որքան հետ-կոնցեպտուալ արվեստի մի նմուշի հետ: — Նազարեթ Կարոյան​

Max Blotas

Crystal clear / Eau de roche

Installation, 2020 

 

Python; infrared camera with embedded LED, motor, Raspberry Pi, 15” LCD display, 12” CRT display, PMMA box, aquarium pump, water, leaf,

 

A dramatic static image of human hands is transformed via technology conversion into moving guilty shaky hands, revealing vulnerability that was previously hidden from the image.

The static digital photograph is displayed on a monitor. Above the pixelated image, a pump agitates the water inside a transparent container. The image is filmed through the flickering surface and is transferred as a live video onto a CCTV cathode-ray screen a few meters away.

 

In the center, a motorized leaf propels transparent water-like drops (glycerine) onto the computer that controls it, in a repeated attempt to sabotage itself. The work generates a physical and temporal gap between video technologies. It also tackles the effort to comprehend and accept our own weaknesses through a change in our perspective.

Մաքս Բլոտա

«Բյուրեղի պես պարզ / Eau de Roche»

Ինստալացիա, 2020 թ.

 

Պիթոն; Ինֆրակարմիր տեսախցիկ՝ ներկառուցված LED-ով, շարժիչ, Raspberry Pi, 15” LCD էկրան, 12” CRT էկրան, PMMA տուփ, ակվարիումի պոմպ, ջուր, տերև

 

Մարդկային ձեռքերի դրամատիկ ստատիկ պատկերը տեխնոլոգիայի փոխակերպման միջոցով վերածվում է շարժվող, մեղավորությամբ դողացող ձեռքերի՝ բացահայտելով խոցելիությունը, որը նախկինում թաքնված էր պատկերից:

Ստատիկ թվային լուսանկարը ցուցադրվում է մոնիտորի վրա: Պիկսելացված պատկերի վերևում պոմպը խառնում է ջուրը թափանցիկ տարայի մեջ: Պատկերը նկարահանվում է թարթող մակերևույթի միջով և որպես կենդանի տեսանյութ՝ փոխանցվում է մի քանի մետր հեռավորության վրա գտնվող CCTV կաթոդային էկրանին:

 

Կենտրոնում շարժիչավոր տերևը ջրի նման թափանցիկ կաթիլներ (գլիցերին) է նետում համակարգչի վրա, որը կառավարում է այն՝ փորձելով սաբոտաժի ենթարկել իրեն: Աշխատանքը տեսողական տեխնոլոգիաների միջև գեներացնում է ֆիզիկական և ժամանակային բաց: Սա վերաբերում է նաև մեր սեփական թույլ կողմերը հասկանալու և ընդունելու ջանքերին՝ մեր տեսակետը փոխելու միջոցով:

 

Giuliana Cunéaz 

The Seekers of Light (I Cercatori di Luce)

Immersive installation, 2021

 

Autodesk Maya; 3D, computer graphics, performance, videomapping, cinema; full HD projectors, speakers; video [00:31:07, color, sound, loop]

 

Assistant Director: Alessandro Reani 

3D modeling: Sergio Ricciardi

Sound: Paolo Tofani

 

“The Seekers of Light” is a video installation on multi-screens featuring the participation of actress Angela Molina. It is an immersive work created with the use of sophisticated technologies and forms of expression ranging from performance to cinema, from dance to theater. Within a strikingly evocative work, the real figures move in a setting created in 3D. The central aspect of the work is the overcoming of vulnerability. The characters face the transition from darkness to light on the basis of a relationship of human complicity and solidarity. The serene sharing of social life and responsibility towards the ecosystem are fundamental components.

Ջուլիանա Կունեաս

«Լույս փնտրողները» (I Cercatori di Luce)

Ընկղմող ինստալացիա, 2021 թ.

 

Autodesk Maya, 3D, համակարգչային գրաֆիկա, կատարում, վիդեո քարտեզագրում, կինո, Full HD պրոյեկտորներ, բարձրախոսներ, տեսանյութ [00:31:07, գույն, ձայն, ցիկլ]

 

Ռեժիսորի օգնական՝ Ալեսանդրո Ռեանի

3D մոդելավորում՝ Սերժիո Ռիչիարդի

Ձայնը՝ Պաոլո Տոֆանի

«Լույս փնտրողները» բազմաէկրանային վիդեո ինստալացիա է, որին մասնակցում է դերասանուհի Անժելա Մոլինան: Սա ընկղմող ստեղծագործություն է, որը ստեղծվել է բարդ տեխնոլոգիաների և արտահայտման ձևերի կիրառմամբ՝ փերֆորմանսից մինչև կինո, պարից մինչև թատրոն։ Ապշեցուցիչ ոգեշնչող ստեղծագործության մեջ իրական կերպարները շարժվում են 3D միջավայրում: Աշխատանքի կենտրոնական կողմը խոցելիության հաղթահարումն է: Մարդիկ անցնում են խավարից դեպի լույս՝ հիմնված մարդկային մեղսակցության և համերաշխության հարաբերությունների վրա: Համայնքային կյանքին մասնակցությունը և էկոհամակարգի հանդեպ պատասխանատվությունը հիմնարար բաղադրիչներ են:

 

Alexandra Dementieva 

Chronoscape 

Multimedia interactive installation, 2023

 

3D modeling, 3D printing, welding, soldering, laser cutting; Arduino, Fusion 360, Max/MSP; Stepper motors, controller, 2 40-inch screens, Mac Mini, camera, proximity sensor, aluminium clock hands, 3D printed gears, shafts, sensors, drivers; steels frame

 

Engineers: Alexey Grachev, Denis Markov, Sergey Komarov

Supported by CYLAND MediaArtLab

 

The totem consists of a clock mechanism, a monitor, and hidden video camera. It is a symbolic representation or embodiment of the concept of time and serves as a reminder of its flow, the impermanence of life or the cyclical nature of existence. Standing in front of it, the visitors speeds up the clock with their presence — the more they stand, the faster the hands spin, the ticking sound speeds up, their image on the monitor screen breaks up into pixels and disappears completely. When the visitors leave, the clock returns to the original local time position.

 

Ալեքսանդրա Դեմենտիևա

«Քրոնոսկոպ»

Բազմամիջնոց ինտերակտիվ ինստայացիա, 2023 թ.

3D մոդելավորում, 3D տպագրություն, եռակցում, զոդում, լազերային կտրում; Arduino, Fusion 360, Max/MSP; Ստեպպեր շարժիչներ, կարգավորիչ, 2 40 դյույմանոց էկրան, Mac Mini, տեսախցիկ, հարևանության սենսոր, ալյումինե ժամացույցի սլաքներ, 3D տպված շարժակներ, լիսեռներ, սենսորներ, դրայվերներ, պողպատե շրջանակ

Ինժեներներ՝ Ալեքսեյ Գրաչև, Դենիս Մարկով, Սերգեյ Կոմարով

Աջակցությամբ CYLAND MediaArtLab-ի

Տոտեմը բաղկացած է ժամացույցի մեխանիզմից, մոնիտորից և թաքնված տեսախցիկից։ Սա ժամանակի հասկացության խորհրդանշական վերաներկայումն է կամ մարմնավորումը, և ծառայում է որպես նրա հոսքի, կյանքի անկայունության կամ գոյության ցիկլային բնույթի հիշեցում: Դիմացը կանգնելով՝ այցելուներն իրենց ներկայությամբ արագացնում են ժամացույցը. որքան շատ են կանգնում, այնքան սլաքներն ավելի արագ են պտտվում, թակոցն արագանում է, մոնիտորի էկրանին նրանց պատկերը բաժանվում է պիկսելների և ամբողջությամբ անհետանում։ Երբ այցելուները հեռանում են, ժամացույցը տեղական ժամանակով վերադառնում է իր սկզբնական դիրքին:

 

Alexey Dymdymarchenko

Untitled

Installation, 2019

 

Three-channel sound; series of drawings: graphite pencil, charcoal, wax crayon, pastel on paper, glass

 

Alexey Dymdymarchenko (1986–2020) is known for his minimalist, amalgam-like artworks that embrace sound, material, and process. Although influenced by his own experience of living in a residential institution (called an internat, PNI in Russian) his work does not refer to particular social conditions but rather takes up the radical possibilities of abstraction. Dymdymarchenko himself was minimally verbal and created each drawing by taking a box of fragments of wax crayons, graphite pencils, or pastels and dumping it out over the paper as a visual, gestural, and auditory process. The resulting composition suggests clusters of marks, dots, dashes, smudges, and scratches, melted into voluminous, cloudy shapes that simultaneously connote sound spectrograms, natural textures or scrawled graffiti. Into these decontextualized, non-hierarchical surfaces constructed via dust and gesture, the artist inscribes his own narratives and creates a new form of autofiction at the time of the resurgence of figuration and identity politics in the arts. 

Ալեքսեյ Դիմդիմարչենկո

«Անվերնագիր»