top of page

CYFEST 15 Grand Opening, HayArt Cultural Center. Photo: Jürgen Bunimovich

Культурный центр HayArt
ՀայԱրտ մշակութային կենտրոն

2-18 сентября

Месропа Маштоца пр-кт, 7a

Ереван, Армения

Пн.–Вс.: 11:00 – 19:00

Т: +374 10 539196

Стоимость билетов:

2000 драм для взрослых

1000 драм для школьников, студентов, пенсионеров

Бесплатно для детей до семи лет

Մաշտոց պող. 7ա

Երևան, Հայաստան

Երկ.–Կիր. 11:00 – 19:00

Հեռ. +374 10 539-196

Տոմսի գինը՝
2000 դրամ` մեծահասակների համար
1000 դրամ՝ դպրոցականների, ուսանողների, թոշակառուների համար
Անվճար՝ յոթ տարեկանից ցածր երեխաներ համար

hayartcultural.com

Instagram

Facebook

 

Баби Авелино и Рональд Дагоннье, Милена Аветисян, Самвел Багдасарян, Макс Блотас, Джулиана Кунеаз, Александра Дементьева, Алексей Дымдымарченко, Мария Кристина Финуччи, Анна Франц, Gray Cake, Елена Губанова и Иван Говорков, Лена Херцог, Уильям Лейтам, Эллен К. Леви, Наталья Лях, Тигран Мартиросян, Туула Наринен, Нао Нишихара, Патриша Олиник и Адам Хоган, Фабрицио Плесси, Катя Пряник, Самвел Сагателян (Sam Saga), Даниэль Симбида, Куда бегут собаки

Բաբի Ավելինո և Ռոնալդ Դագոնիեր, Միլենա Ավետիսյան, Սամվել Բաղդասարյան, Մաքս Բլոտա, Ջուլիանա Կունեաս, Ալեքսանդրա Դեմենտիևա, Ալեքսեյ Դիմդիմարչենկո, Մարիա Քրիստինա Ֆինուչի, Աննա Ֆրանց, Ելենա Գուբանովա և Իվան Գովորկով, Լենա Հերցոգ, Ուիլյամ Լաթամ, Էլեն Կ. Լևի, Տիգրան Մարտիրոսյան, Թուուլա Ներհինեն, Նաո Նիշիհարա, Պատրիսիա Օլինիկ և Ադամ Հոգան, Ֆաբրիցիո Պլեսի, Կատյա Պրյանիկ, Սամվել Սաղաթելյան (Սեմ Սագա), Դանիել Սիեմբիդա, Gray Cake, Where Dogs Run

Баби Авелино и Рональд Дагоннье

Почти человек, иллюзия понимания 

Иммерсивная инсталляция, 2023

 

Arduino Firmata, MadMapper; роборука с 6 сервомоторами, 2 вебкамеры, проектор, светодиод, компьютер, круглый деревянный подиум

 

«Почти человек, иллюзия понимания» — интерактивная инсталляция, исследующая сложность человеческих отношений глазами робота-руки. Этот проект первая совместная работа двух художников, использующих в качестве исходного материала фотографии и видео, запечатлевшие их романтические отношения. Через пять лет после знакомства они раскапывают совместные воспоминания. 

 

Робот-рука оснащен камерой, которая снимает фотографии, разложенные на полу. Затем эти изображения проецируются на стену перед ним, создавая визуальный монтаж взаимоотношений между художниками. Робот хаотично перемещается по комнате, создавая впечатление отчаянной попытки понять человеческие эмоции и мотивации, лежащие в основе отношений.

 

На проецируемых изображениях показываются интимные и иногда конфликтные моменты отношений художников, от нежности до разочарования, радости и грусти. Зрителям предлагается встать рядом с роботом, чтобы увидеть эти изображения с его точки зрения и таким образом погрузиться в инсталляцию.

 

Эта работа ставит вопрос о природе человеческого понимания и возможности его перевода на язык роботов. С помощью этого иммерсивного опыта художники предпринимают попытку  бросить вызов нашей способности понимать сложные взаимоотношения между людьми, приглашая нас разделить их собственный опыт любви и разочарования, повторенный спустя пять лет после их встречи.

 

Բաբի Ավելինո և Ռոնալդ Դագոնիեր

«Գրեթե մարդկային, ըմբռնման պատրանքը»

Ընկղմող ինստալացիա, 2023 թ.

 

Arduino Firmata, MadMapper, ռոբոտային թև 6 servo շարժիչով, 2 վեբ-տեսախցիկ, պրոյեկտոր, LED, համակարգիչ, կլոր փայտե ցոկոլ

 

«Գրեթե մարդ, ըմբռնման պատրանքը» -ը արվեստի ինտերակտիվ ինստալացիա է, որն ուսումնասիրում է մարդկային հարաբերությունների բարդությունը՝ ռոբոտ ձեռքի աչքերով: Այս նախագծի վրա երկու արվեստագետներն առաջին անգամ են աշխատել միասին՝ որպես հում նյութ օգտագործելով իրենց ռոմանտիկ հարաբերությունների լուսանկարներն ու տեսանյութերը։ Նրանք պեղել են իրենց հիշողությունները հանդիպելուց հինգ տարի անց: 

 

Ռոբոտ ձեռքը հագեցած է տեսախցիկով, որը նկարում է հատակին դասավորված լուսանկարները: Այնուհետև այս պատկերները նախագծվում են պատի վրա՝ ստեղծելով արվեստագետների հարաբերությունների տեսողական մոնտաժ: Ռոբոտն անկանոն շրջում է սենյակում ՝ ներկայացնելով հարաբերությունների հիմքում ընկած մարդկային հույզերն ու շարժառիթները հասկանալու հուսահատ փորձ:

 

Երևացող պատկերները արվեստագետների հարաբերություններում ցույց են տալիս ինտիմ և երբեմն հակասական պահեր՝ սկսած քնքշությունից մինչև հիասթափություն, ուրախություն և տխրություն: Հանդիսատեսները հրավիրվում են ռոբոտի հետ կանգնել սենյակում՝ տեսնելու երևացող պատկերներն իրենց տեսանկյունից և այդպիսով ունենալ ընկղմող ինստալյացիայի փորձառություն: 

 

Այս ինստալացիան հարցականի տակ է դնում մարդու ըմբռնման բնույթը և այն ռոբոտային լեզվով թարգմանելու հնարավորությունը: Այս իմերսիվ փորձի միջոցով արվեստագետները փորձում են մարտահրավեր նետել մեզ շրջապատող բարդ հարաբերությունները հասկանալու մեր կարողությանը՝ հրավիրելով մեզ կիսվելու սիրո և հիասթափության իրենց սեփական փորձով, որն ամփոփվել է նրանց հանդիպելուց հինգ տարի անց:

 

Милена Аветисян 

Сплетая путь домой

Документальная фотография, 2021 — по настоящее время 

 

59 фотографий, цифровая печать, фотобумага

 

Живя в настоящем, трудно осознать ценность того, чем мы владеем в данный момент. Самое важное воспоминание — это воспоминание о доме, в котором вы живете. Здесь вы завтракаете и обедаете, засыпаете и просыпаетесь в одной и той же постели каждый день, скользя пальцами по узорам наволочки, следуя за этими узорами. 

 

Эта серия фотографий старых советских вещей каждому напоминает бабушкин дом, сплетая воспоминания через узоры и предметы, удерживая перед глазами прототип того дома. Однако началась эта серия с ремонта в нашем доме, и я стала делать фотографии, восстанавливая память о своем доме.

 

Фотографируя предметы, которые я находила в разных домах, я ткала свой дом, воспоминания о нем и о себе. Я чувствовала, как преображается мой дом, не под влиянием новейших дизайнерских решений, а скорее благодаря прошлому, сотканному из фотографий. — Милена Аветисян

 

Միլենա Ավետիսյան

«Հյուսելով տուն տանող ճանապարհը»

Վավերագրական լուսանկարչություն, 2021թ. – շարունակական 

 

59 լուսանկար, թվային տպագրություն ֆոտոթղթի վրա

 

Ապրելով ներկայում՝ բարդ է հասկանալ, թե որքան թանկ և միաժամանակ կարևոր է այդ ներկայում մեր ունեցածը: Ամենակարևոր հիշողությունը տան հիշողությունն է, ուր ապրում ես, ամեն օր նախաճաշում, քնում, արթնանում նույն մահճակալին և արթնանալիս մատները սահեցնում բարձի նախշերի վրայով, իսկ քնելիս նախշերին հետևելով քուն մտնում: 

 

Հին, սովետական իրերի լուսանկարների այս շարքն առաջին հերթին բոլորին հիշեցնում է իրենց տատիկի տունը՝ միահյուսելով իրար հիշողությունները նախշերի ու իրերի միջոցով և ունենալով այդ տան նախատիպը աչքի առջև։ Սակայն շարքը սկսվեց այն ժամանակ, երբ մեր տանը վերանորոգում սկսվեց և ես սկսեցի լուսանկարել` վերակառուցելով իմ տան հիշողությունը։ 

 

Տարբեր տներում գտածո իրերը լուսանկարելով՝ հյուսում էի իմ տունը, տան հիշողությունն ու ինքս ինձ, և զգում, թե ինչպես տունս ոչ թե փոխակերպվում է նորագույն դիզայներական լուծումներով, այլ հակառակը՝ լուսանկարների միջոցով հյուսվում է անցյալը։ — Միլենա Ավետիսյան

Самвел Багдасарян 

Haun(t)remor

Инсталляция, 2000

 

Металлическая стружка, медная проволока, магнитные пускатели, реле времени, диоды

 

Собственность автора и Художественного фонда «Самвел Багдасарян»

 

Медиум-специфичная инсталляция HAUN(T)REMOR Самвела Багдасаряна представляет собой металлическую пыль, нанесенную на горизонтальную плоскость в форме прямоугольника. При подключении магнитов, скрытых под этим слоем,  к источнику электрического тока металлические частицы складываются в уникальное электронное табло. Под воздействием электромагнитного поля частицы вращаются и движутся, образуя слово HETAPNDOGH, написанное на армянском языке. Поскольку работа электрического реле трехфазная, это слово начинает размываться. Таким образом на втором промежуточном этапе проявляется действие случайности. Когда начало слова размывается, обнаруживается, что оставшиеся буквы составляют отдельное слово DOGH, остававшееся незаметным при полном отображении HETAPNDOGH.

 

Впервые эта работа была представлена в 2000 году на 2-й Международной биеннале в Гюмри. Интерес художника к металлу, в частности к свойствам металлической пыли и электромагнитного поля, возник уже тогда и проявился в работе, представленной в первом национальном павильоне Армении на Венецианской биеннале. Внимание Багдасаряна к «наименее перспективному, но наиболее загадочному» скульптурному материалу получает дальнейшее развитие, приводя к трансформациям, направляющим творчество художника к концептуальному искусству.

 

И если венецианскую инсталляцию «Accident/Experience» еще можно отнести к минимализму (хотя бы по критериям масштаба, формальным, пластическим и архитектоническим качествам, а также по тому, что для художника оставалась значимой эстетическая сторона), то появившуюся пять лет спустя инсталляцию HETAPNDOGH DOGH уже можно рассматривать как произведение концептуального искусства. Точнее, было бы возможно, если бы был представлен только текст — самостоятельно и самодостаточно. Однако это не так. Достаточно беглого анализа текста и других компонентов этой работы, чтобы убедиться, что зритель имеет дело не столько с концептуальным, сколько с постконцептуальным искусством. — Назарет Кароян

Սամվել Բաղդասարյան 

Հետապնդող-դող

ինստալացիա, 2000

Արվեստագետի և «Սամվել Բաղդասարյան» արվեստի հիմնադրամի թույլտվությամբ

Սամվել Բաղդասարյանի ՀԵՏԱՊՆԴՈՂ ԴՈՂ միջոցահեն ինստալացիան հորիզոնականորեն փռված և մետաղի փոշեհատիկների շերտից կազմված ուղղանկյուն մի հարթություն է: Երբ փոշեհատիկների տակ թաքցված մագնիսները միանում են էլեկտրական հոսանքի աղբյուրին, այդ հարթությունը վերածվում է էլեկտրոնային յուրահատուկ մի ցուցատախտակի: Էլեկտրամագնիսական դաշտի ազդեցության տակ փոշեհատիկները սկսում են պտտվել ու դասավորվել այնպես, որ հարթության մակերեսին մերթընդմերթ ընթերցվում է հայերեն տառերով գրված ՀԵՏԱՊՆԴՈՂ բառը: Ու քանի որ էլեկտրական ռելեի աշխատանքը եռափուլ է, բառը հատվածաբար է աղոտանում: Այստեղ, այդ երկրորդ՝ միջանկյալ փուլում է, որ ի հայտ է գալիս գործի դրամատուրգիան: Բառի սկզբնամասի աղոտացումից պարզվում է, որ ցուցատախտակի վրա ընդգծվող տառակապակցությունը ևս առանձին մի բառ է՝ ԴՈՂ, որը նկատելի չէ, երբ ՀԵՏԱՊՆԴՈՂ բառն ամբողջականորեն է երևում: 

Այս աշխատանքն առաջին անգամ ներկայացվել է 2000 թվականին` Գյումրու միջազգային 2-րդ  բիենալեի շրջանակներում: Արվեստագետի հետաքրքրվածությունը մետաղի՝ մասնավորապես մետաղի փոշու և էլեկտրամագիսական դաշտի հատկությունների նկատմամբ ի հայտ էր եկել և արդեն իսկ ակնհայտ էր Վենետիկի բիենալեի հայկական առաջին տաղավարում ցուցադրված աշխատանքում: Բաղդասարյանի ուշադրությունը քանդակագործության՝ այդ, իր բնորոշմամբ, «ամենաքիչ խոստումնալից, բայց ամենաառեղծվածային» նյութի նկատմամբ հետագայում զարգացում է ստանում՝ առաջ բերելով փոխակերպումներ, որոնք արվեստագետի ստեղծագործությունը մղում են դեպի կոնցեպտուալ արվեստ:

Իրոք, եթե Պատահար/Փորձ (Accident/Experience) վենետիկյան ինստալացիան դեռ կարելի էր զետեղել մինիմալ արվեստի տիրույթում (թող որ նվազագույն չափերի մեջ, սակայն, ֆորմալ, պլաստիկական ու արխիտեկտոնիկ որակներն ու արվեստագետի՝ գեղագիտական զբաղմունքի մեջ գտնվելու հանգամանքը դեռևս առկա էին), հինգ տարի անց ստեղծված ՀԵՏԱՊՆԴՈՂ ԴՈՂ-ն արդեն  կարելի կլիներ համարել կոնցեպտւալ արվեստի նմուշ: Կարելի կլիներ, եթե նրանում կենտրոնական տեղ զբաղեցնող տեքստը լիներ ինքնաբավ և ինքնամփոփ։ Բայց դա այդպես չէ: Բավական է կատարել տեքստի և մյուս բաղադրիչների հպանցիկ մի վերլուծություն, որ համոզվենք, որ գործ ունենք ոչ այնքան կոնցեպտուալ, որքան հետ-կոնցեպտուալ արվեստի մի նմուշի հետ: — Նազարեթ Կարոյան​

 

Макс Блотас

Яснее ясного / Eau de Roche

Инсталляция, 2020 

 

Python; инфракрасная камера со встроенным светодиодом, мотор, Raspberry Pi, ЖК экран 15”, ЭЛТ экран 12” , бокс из оргстекла, аквариумный насос, вода, лист 

 

Драматичное статичное изображение человеческих рук с помощью технологического конвертирования превращается в движущиеся виновато трясущиеся руки, обнажая уязвимость, которая прежде была скрыта от глаз.

Статичная цифровая фотография выводится на монитор. Расположенный над пикселизированным изображением насос приводит в движение воду в прозрачной емкости. Изображение снимается камерой сквозь мерцающую поверхность и в режиме реального времени транслируется на катодно-лучевой экран системы видеонаблюдения, расположенный в нескольких метрах от него.

 

В центре емкости помещен мотор, выбрасывающий прозрачные капли воды (глицерина) на управляющий ею компьютер в постоянной попытке саботажа. Создавая физический и временной разрыв между видеотехнологиями, эта работа также посвящена попыткам осознания и принятия своих собственных слабостей через смену перспективы.

 

Մաքս Բլոտա

«Բյուրեղի պես պարզ / Eau de Roche»

Ինստալացիա, 2020 թ.

 

Պիթոն; Ինֆրակարմիր տեսախցիկ՝ ներկառուցված LED-ով, շարժիչ, Raspberry Pi, 15” LCD էկրան, 12” CRT էկրան, PMMA տուփ, ակվարիումի պոմպ, ջուր, տերև

 

Մարդկային ձեռքերի դրամատիկ ստատիկ պատկերը տեխնոլոգիայի փոխակերպման միջոցով վերածվում է շարժվող, մեղավորությամբ դողացող ձեռքերի՝ բացահայտելով խոցելիությունը, որը նախկինում թաքնված էր պատկերից:

Ստատիկ թվային լուսանկարը ցուցադրվում է մոնիտորի վրա: Պիկսելացված պատկերի վերևում պոմպը խառնում է ջուրը թափանցիկ տարայի մեջ: Պատկերը նկարահանվում է թարթող մակերևույթի միջով և որպես կենդանի տեսանյութ՝ փոխանցվում է մի քանի մետր հեռավորության վրա գտնվող CCTV կաթոդային էկրանին:

 

Կենտրոնում շարժիչավոր տերևը ջրի նման թափանցիկ կաթիլներ (գլիցերին) է նետում համակարգչի վրա, որը կառավարում է այն՝ փորձելով սաբոտաժի ենթարկել իրեն: Աշխատանքը տեսողական տեխնոլոգիաների միջև գեներացնում է ֆիզիկական և ժամանակային բաց: Սա վերաբերում է նաև մեր սեփական թույլ կողմերը հասկանալու և ընդունելու ջանքերին՝ մեր տեսակետը փոխելու միջոցով:

 

Джулиана Кунеаз 

Искатели света (I Cercatori di Luce)

Иммерсивная инсталляция, 2021

 

Autodesk Maya; 3D, компьютерная графика, перформанс, видеомэппинг, киносъемка; full HD проекторы, динамики; видео [00:31:07, цвет, звук, петля]

 

Помощник режиссера: Алессандро Реани

3D моделирование: Серджио Риккарди

Звук: Паоло Тофани

 

«Искатели света» — многоэкранная видеоинсталляция с участием актрисы Анхелы Молины. Это иммерсивное произведение, созданное с использованием современных технологий и различных форм выражения — от перформанса до кино, от танца до театра. В этой предельно экспрессивной работе живые персонажи помещены в 3D декорации. Главная идея этой работы — преодоление уязвимости. Герои проходят путь от тьмы к свету благодаря человеческим отношениям соучастия и солидарности. Основополагающими идеями являются гармоничное участие в общественной жизни и ответственное отношение к экосистеме.

 

Ջուլիանա Կունեաս

«Լույս փնտրողները» (I Cercatori di Luce)

Ընկղմող ինստալացիա, 2021 թ.

 

Autodesk Maya, 3D, համակարգչային գրաֆիկա, կատարում, վիդեո քարտեզագրում, կինո, Full HD պրոյեկտորներ, բարձրախոսներ, տեսանյութ [00:31:07, գույն, ձայն, ցիկլ]

 

Ռեժիսորի օգնական՝ Ալեսանդրո Ռեանի

3D մոդելավորում՝ Սերժիո Ռիչիարդի

Ձայնը՝ Պաոլո Տոֆանի

 

«Լույս փնտրողները» բազմաէկրանային վիդեո ինստալացիա է, որին մասնակցում է դերասանուհի Անժելա Մոլինան: Սա ընկղմող ստեղծագործություն է, որը ստեղծվել է բարդ տեխնոլոգիաների և արտահայտման ձևերի կիրառմամբ՝ փերֆորմանսից մինչև կինո, պարից մինչև թատրոն։ Ապշեցուցիչ ոգեշնչող ստեղծագործության մեջ իրական կերպարները շարժվում են 3D միջավայրում: Աշխատանքի կենտրոնական կողմը խոցելիության հաղթահարումն է: Մարդիկ անցնում են խավարից դեպի լույս՝ հիմնված մարդկային մեղսակցության և համերաշխության հարաբերությունների վրա: Համայնքային կյանքին մասնակցությունը և էկոհամակարգի հանդեպ պատասխանատվությունը հիմնարար բաղադրիչներ են:

 

Александра Дементьева

Хроноскейп 

Интерактивная мультимедиа инсталляция, 2023

 

3D дизайн и печать, сварка, пайка, лазерная резка; Arduino, Fusion 360, Max/MSP; шаговые двигатели, контроллер, 2  экрана 20”, Mac Mini, камера, датчик приближения, датчик присутствия, алюминиевые часовые стрелки, валы, сенсоры, шкив; стальная рама

 

Инженеры: Алексей Грачев, Денис Марков, Сергей Комаров

При поддержке медиалаборатории CYLAND

 

Тотем состоит из часового механизма, монитора и скрытой видеокамеры. Это символическое представление или воплощение концепции времени и служит напоминанием о его течении, непостоянстве жизни или цикличности существования. Стоя перед ним, посетитель своим присутствием ускоряет ход часов — чем больше он остается, тем быстрее крутятся стрелки, ускоряется тикающий звук, изображение посетителя на экране монитора распадается на пиксели и в какой-то момент полностью исчезает, оставив черный прямоугольный экран. Когда посетитель уходит, часы возвращаются в исходное положение соответствующее местному времени.

 

Ալեքսանդրա Դեմենտիևա

«Քրոնոսկոպ»

Բազմամիջնոց ինտերակտիվ ինստայացիա, 2023 թ.

 

3D մոդելավորում, 3D տպագրություն, եռակցում, զոդում, լազերային կտրում; Arduino, Fusion 360, Max/MSP; Ստեպպեր շարժիչներ, կարգավորիչ, 2 40 դյույմանոց էկրան, Mac Mini, տեսախցիկ, հարևանության սենսոր, ալյումինե ժամացույցի սլաքներ, 3D տպված շարժակներ, լիսեռներ, սենսորներ, դրայվերներ, պողպատե շրջանակ

 

Ինժեներներ՝ Ալեքսեյ Գրաչև, Դենիս Մարկով, Սերգեյ Կոմարով

Աջակցությամբ CYLAND MediaArtLab-ի

 

Տոտեմը բաղկացած է ժամացույցի մեխանիզմից, մոնիտորից և թաքնված տեսախցիկից։ Սա ժամանակի հասկացության խորհրդանշական վերաներկայումն է կամ մարմնավորումը, և ծառայում է որպես նրա հոսքի, կյանքի անկայունության կամ գոյության ցիկլային բնույթի հիշեցում: Դիմացը կանգնելով՝ այցելուներն իրենց ներկայությամբ արագացնում են ժամացույցը. որքան շատ են կանգնում, այնքան սլաքներն ավելի արագ են պտտվում, թակոցն արագանում է, մոնիտորի էկրանին նրանց պատկերը բաժանվում է պիկսելների և ամբողջությամբ անհետանում։ Երբ այցելուները հեռանում են, ժամացույցը տեղական ժամանակով վերադառնում է իր սկզբնական դիրքին:

 

Алексей Дымдымарченко

Без названия

Инсталляция, 2019

 

Звук. Серия рисунков: графитовый карандаш, уголь, восковые мелки, пастель, бумага. Стекло.


Алексей Дымдымарченко (1986–2020) известен минималистичными, похожими на амальгаму объектами, которые соединяют в себе звук, материал и процесс. Не смотря на то, что на него повлиял опыт проживания в закрытом учреждении (ПНИ), его произведения не отсылают к конкретным социальным условиям, но обращаются к радикальным возможностям абстракции. Сам Дымдымарченко был минимально вербален и создавал свои рисунки, опрокидывая коробку с фрагментами восковых мелков, карандашей и пастели на бумагу. В результате получалась композиция из меток, точек, штрихов, царапин и пятен, слитых в объемные облакообразные текстуры и формы. Напоминающие звуковые спектрограммы, природные текстуры или нацарапанные граффити, произведения художника сохраняют в себе след визуального, жестового и аудиального процесса. В эти деконтекстуализированные, неиерархические поверхности, созданные с помощью пыли и жеста, Дымдымарченко вписывает свои собственные нарративы, создавая новую форму автофикшена во времена возрождения фигурации и политики идентичности в мире искусства.

 

Ալեքսեյ Դիմդիմարչենկո

«Անվերնագիր»

Ինստալացիա, 2019 թ.

 

Երեք ալիքային ձայն, գծագրերի շարք՝ գրաֆիտ մատիտ, փայտածուխ, մոմ մատիտ, պաստել թղթի վրա, ապակի

 

Ալեքսեյ Դիմդիմարչենկոն (1986–2020) հայտնի է իր մինիմալիստական, ամալգամային արվեստի գործերով, որոնք համատեղում են ձայնը, նյութը և գործընթացը։ Թեև նրա վրա ազդել է գիշերօթիկ դպրոցում ապրելու սեփական փորձը (ռուսերեն գիշերօթիկ դպրոց՝ PNI), նրա աշխատանքը չի վերաբերում կոնկրետ սոցիալական պայմաններին, այլ ավելի շուտ օգտագործում է աբստրակցիայի արմատական հնարավորությունները։ Ինքը՝ Դիմդիմարչենկոն, մինիմալ խոսող էր և յուրաքանչյուր նկար ստեղծում էր՝ վերցնելով մոմի մատիտների, գրաֆիտի մատիտների կամ պաստելի բեկորների տուփը և դրանք թղթի վրա գցելով տեսողական, ժեստային և լսողական գործընթացով: Ստացվում է մի կոմպոզիցիա, որը բաղկացած է նշանների, կետերի, հարվածների, բծերի և քերծվածքների կլաստերներից, որոնք միաձուլվում են ծավալուն ցեխոտ ձևերի մեջ, որոնք միաժամանակ կապված են ձայնային սպեկտրոգրամների, բնական հյուսվածքների կամ գրաֆիտիի հետ: Փոշով և ժեստով կառուցված այս ապակոնտեքստային, ոչ հիերարխիկ մակերևույթներում արվեստագետը մակագրում է իր սեփական պատմվածքները և ստեղծում ավտոֆանտաստիկայի նոր ձև՝ արվեստում փոխաբերականության և ինքնության քաղաքականության վերածննդի ժամանակաշրջանում:

 

Мария Кристина Финуччи 

ТРАНСМУТАЦИЯ

Сайт-специфичная инсталляция, 2023

 

Глубокое обучение на графических данных; Keras с бэкэндом TensorFlow Artivive; цифровая печать, холст, AR, металлическая сетка, светодиодная лента

 

Отдельная благодарность Клаудии Марра, Рикардо Росси, Кристиано Д. Себастини 

 

Товары промышленного производства чрезвычайно уязвимы, поскольку люди легко от них избавляются. И люди, и товары становятся жертвами культуры потребления. В результате эти товары утилизируются и перерабатываются, что приводит к энтропии. Однако с помощью искусственного интеллекта этим товарам удается создать для себя новую форму жизни.

 

Я задаюсь вопросом: что испытывает объект, когда он проходит трансмутацию и возвращается в круговорот жизни и Вселенной? Хранит ли он память о своем прошлом существовании? В 2014 г. для инсталляции в музее MAXXI в Риме я составила реестр из тысяч различных пластиковых предметов, которые потенциально могли быть выброшены после использования. На CYFEST в Ереване я представляю все эти тысячи предметов после завершения их трансмутации. — Мария Кристина Финуччи

 

Մարիա Քրիստինա Ֆինուչի

«ՏՐԱՆՍՄՈՒՏԱՑԻԱ» (տեղհատուկ) 

Ինստալացիա, 2023 թ.

 

Խորը ուսուցում գրաֆիկական մուտքագրմամբ, Keras հետ TensorFlow backend, Artivive, կտավի վրա տպագրություն, ընդլայնված իրականություն (AR), մետաղական ցանց, լուսադիոդային լուսավորություն

 

Հատուկ շնորհակալություն Կլաուդիա Մարրային, Ռիկարդո Ռոսիին, Կրիշտիանու Դ. Սեբաստիանիին

 

Արդյունաբերական արտադրության իրերը չափազանց խոցելի են, քանի որ մարդիկ դրանք անընդհատ դեն են նետում: Սպառողական մշակույթի զոհ են դառնում և՛ մարդիկ, և՛ ապրանքները։ Այս արտանետվող առարկաներն ի վերջո քայքայվում և միաձուլվում են, ինչի արդյունքում առաջանում է էնտրոպիայի վիճակ: Սակայն արհեստական բանականության օգնությամբ այս օբյեկտներին հաջողվում է իրենց համար կյանքի նոր ձև կազմակերպել։

 

Իմ հարցն այն է, թե ինչ է ապրում օբյեկտը, երբ այն ենթարկվում է տրանսմուտացիայի և նորից դառնում կյանքի և տիեզերքի ցիկլի մաս: Արդյո՞ք նա պահպանում է որևէ հիշողություն իր նախկին գոյության մասին: 2014 թվականին Հռոմի MAXXI թանգարանում տեղադրման համար ես իրականացրել եմ հազարավոր տարբեր պլաստիկ իրերի ռեեստր, որոնք հնարավոր է դեն նետվեն օգտագործելուց հետո: Երևանի CYFEST-ում ես ներկայացրել եմ այս բոլոր հազարավոր իրերը դրանց փոխակերպումից հետո։ — Մարիա Քրիստինա Ֆինուչի

 

Анна Франц

Твари дрожащие

Инсталляция, 2010

 

Arduino; микроконтроллер, датчики приближения, сервомоторы, велосипедные спицы, металлическая рама; шапки из валяной шерсти 

 

Валяние из шерскти: Ханнес Кивитс

Роботика и программирование: Алексей Грачев

При поддержке медиалаборатории CYLAND

 

Раскольников у Достоевского задавался вопросом: «Тварь я дрожащая или право имею?» Данная инсталляция отвечает положительно на обе части этого альтернативного вопроса: да, ты — тварь дрожащая, и да, ты имеешь право... дрожать от любого изменения в окружающем мире, как это делают эти войлочные шапочки, приводимые в движение — вернее, в дрожание — любым передвижением или жестом зрителя. Возможно, они буквально следуют наказу апостола Павла и «со страхом и трепетом совершают свое спасение». Или же они напоминают нам о том, что жизнь есть движение — в отличие, например, от неподвижных камней за Полярным кругом, которые, как ни странно, послужили вдохновением для данного произведения.

 

Աննա Ֆրանց

«Դողացող էակներ»

Ինստալացիա, 2010 թ.

 

Արդուինո, միկրոկոնտրոլեր, հարևանության սենսորներ, սերվոմոտորներ, հեծանիվների ճառագայթներ, մետաղական շրջանակ, բրդյա գլխարկներ

 

Ֆելթինգ՝ Հաննես Կիվից

Ռոբոտաշինություն և ծրագրավորում՝ Ալեքսեյ Գրաչև

Աջակցությամբ CYLAND MediaArtLab-ի

 

Դոստոևսկու Ոճիր և պատիժ ստեղծագործության մեջ Ռասկոլնիկովն անդրադարձել է «Ես դողդոջուն արարա՞ծ եմ, թե՞ իրավունք ունեմ» հարցին։ Այս ինստալացիան դրական պատասխան է տալիս այս հարցի երկու մասերին. այո՛, դու դողդոջուն արարած ես, և այո՛, դու իրավունք ունես... դողալ աշխարհի ցանկացած փոփոխությունից, ինչպես էստոնացի նկարիչ Հաննես Կիվիցի այս փետրավոր գլխարկները։ Այս գլխարկները սկսում են շարժվել, ավելի ճիշտ՝ դողում են դիտողի ցանկացած ժեստից։ Հավանաբար նրանք բառացիորեն հետևում են Պողոս առաքյալի պատվիրանին՝ «վախով և դողով մշակեք ձեր փրկությունը»։ Կամ հիշեցրեք մեզ, որ կյանքը շարժման մեջ է, ի տարբերություն Արկտիկական շրջանի վերևում գտնվող անշարժ ժայռերի, որոնք տարօրինակորեն ոգեշնչել են այս աշխատանքը:

 

Анна Франц 

Причуды любви

Инсталляция, 2023

 

Arduino C, Python; Raspberry Pi 3, контроллеры Arduino; шаговые двигатели, сервомоторы, алюминиевые трубки, сталь, рупор из бумаги и PLA пластика, пластинки, подиум

 

Инженеры: Филип Аветисов, Денис Андреев, Евгений Овсянников, Дмитрий Широков

При поддержке медиалаборатории CYLAND


«Love is a many splendored things...»,  «Love, I'll be a fool, for you...» — можно привести еще множество песен о любви. Более того, если верить Google, цитат, посвященных любви, больше, чем афоризмов на любую другую тему. В своей инсталляции «Причуды любви» Анна Франц размышляет об этом и показывает, что это чувство может быть выражено не только словами, но и множеством других звуков, возникающих в различных и никогда не повторяющихся комбинациях. Кто-то говорит, что привязанность — это просто химическая реакция, а кто-то считает, что мы понимаем, что влюблены, когда песни о любви наконец обретают для нас смысл. Эта работа демонстрирует, что, что бы ни говорили «физики и лирики», любовь всегда непредсказуема.

 

Աննա Ֆրանց

«Հույզերի քմահաճույքներ»

Ինստալացիա, 2023 թ.

 

Arduino C, Python, Կարգավորիչներ Raspberry Pi 3, Arduino, ստեպեր և սերվո շարժիչներ, ալյումինե խողովակներ, պողպատ, PLA պլաստիկ և թուղթ, ակուստիկ շչակ, վինիլային սկավառակներ, պոդիում

 

Ինժեներներ՝ Ֆիլիպ Ավետիսով, Դենիս Անդրեև, Եվգենի Օվսյաննիկով, Դմիտրի Շիրոկով

Աջակցությամբ COLAND MediaArtLab-ի

 

«Սերը գեղեցիկ շատ բաներ են…», «Սեր, ես հիմար կլինեմ քեզ համար…» - և շատ այլ սիրո խոսքեր կարելի է մեջբերել: Բացի այդ, ըստ Google-ի՝ սիրո մասին ավելի շատ մեջբերումներ կան, քան որևէ այլ թեմայի: Աննա Ֆրանցն անդրադառնում է այս ինստալացիայի «Fancies of Attachment»-ում և ցույց տալիս, որ այդ զգացումը կարող է արտահայտվել ոչ միայն բառերով, այլև բազմաթիվ այլ հնչյուններով, որոնք ծնվում են տարբեր և երբեք չկրկնվող համակցություններով։ Ոմանք ասում են, որ սերը պարզապես քիմիական ռեակցիա է, իսկ մյուսները կարծում են, որ մենք հասկանում ենք, որ սիրահարված ենք, երբ սիրային երգերը վերջապես իմաստ ունեն: Արվեստագետի այս աշխատանքը ցույց է տալիս, որ ինչ էլ ասեն «ֆիզիկոսներն ու քնարերգուները», սերը միշտ անկանխատեսելի է։

 

Gray Cake

Гербарий

Generative AV, 2020

 

Python, StyleGAN2, Magenta DDSP Timbre Transfer; экран, наушники, видео [00:07:15, цвет, звуки, петля]

 

Первая стадия проекта была начата во время обучения на магистерской программе Digital Art в Дальневосточном федеральном университете (Владивосток, Россия)

 

Можем ли мы представить растения, которых не существует в природе? Существуют ли технологии, которые помогут вообразить подобное? Гербарий — генеративный видеоарт, отвечающий на этот вопрос. Нейросеть StyleGAN2 была обучена на массиве отсканированных растений из архива Ботанического сада Нью-Йорка, и процесс её воображения запечатлен на видео. Основой для звуковой дорожки стало пение соловья, обработанное нейросетевым алгоритмом Magenta DDSP Timbre Transfer.

 

Gray Cake 

«Գիշերը փոթորկի մեջ»

Գեներատիվ AV, 2020 թ.

 

Python, StyleGAN2, Magenta DDSP Timbre Transfer, պլազմային էկրան, ականջակալներ, տեսանյութ [00:07:15, գույն, ձայն, հանգույց] 

 

Ծրագիրը սկսվել է DA FEFU-ի մագիստրատուրայի ընթացքում (Վլադիվոստոկ, Ռուսաստան)

 

Կարո՞ղ ենք պատկերացնել այնպիսի բույսեր, որոնք գոյություն չունեն բնության մեջ: Կա՞ որևէ տեխնոլոգիա, որը կարող է օգնել մեզ նման բաներ պատկերացնել։ «Գիշերը փոթորկի մեջ»-ը գեներատիվ վիդեո արվեստ է, որը պատասխանում է այս հարցին: StyleGAN2 նեյրոնային ցանցը վերապատրաստվել է Նյու Յորքի բուսաբանական այգու արխիվի բույսերի պատկերների հսկայական հավաքածուի վրա, և տեսանյութը ցույց է տալիս երևակայության գործընթացը:

Սաունդթրեքը սոխակի երգ է, որը մշակվել է Magenta DDSP Timbre Transfer նեյրոնային ցանցի ալգորիթմի կողմից, որպեսզի այն հնչի որպես ալտ:

 

Елена Губанова и Иван Говорков

Седьмое небо

Сайт-специфик инсталляция, 2021

 

Arduino, MATLAB, Fusion 360; 3D моделирование и печать; шаговый двигатель, Arduino микроконтроллер, ремень GT2; гамаки, гипс, леска, белая краскаt; динамики

 

Инженеры: Алексей Грачев, Александр Бочков, Денис Марков, Денис Андреев

При поддержке медиалаборатории CYLAND

 

«На седьмом небе» — выражение, означающее высшую степень радости, счастья, блаженства, восходит к греческому философу Аристотелю (384–322 гг. до н.э.), который в сочинении «О небе» объясняет устройство небесного свода. Инсталляция посвящена стремлению к свободе от тяжести бытия, от рамок и иллюзий, от страхов и времени, от притяжения земли.

 

Ելենա Գուբանովա և Իվան Գովորկով

«Յոթերորդ երկինք»

Տեղհատուկ ինստալացիա, 2021 թ.

 

Arduino, MATLAB, Fusion 360, 3D մոդելավորում և տպագրություն, stepper motors, stepper motor drivers, Arduino միկրոկոնտրոլեր, GT2 գոտի, ցանցաճոճեր, գիպս, ձկնորսական գիծ, սպիտակ ներկ, բարձրախոսներ

 

Ինժեներներ՝ Ալեքսեյ Գրաչև, Ալեքսանդր Բոչկով, Դենիս Մարկով, Դենիս Անդրեև

Աջակցությամբ CYLAND MediaArtLab-ի

 

«Յոթերորդ երկինք»-ը ուրախության, երջանկության և երանության ամենաբարձր աստիճանը նշող արտահայտություն է, որ գալիս է հույն փիլիսոփա Արիստոտելից (մ.թ.ա. 384-322), ով իր «Երկնքի մասին» աշխատության մեջ նկարագրել է երկնային ոլորտների կառուցվածքը։ Ինստալացիան ուսումնասիրում է գոյության բեռից, սահմաններից ու պատրանքներից, վախերից ու ժամանակից, ձգողականությունից ազատվելու ցանկությունը։

 

Лена Херцог

Последние шепоты. Иммерсивная оратория для исчезающих голосов, разрушающихся вселенных и падающего дерева

Инсталляция, 2016 (первая версия, AV); 2022 (иммерсивная версия, VR) 

 

Blueprint, C++, Unreal Engine, Maya; AlloSphere; встроенный в VR пространственный звук; VR 360 playback [00:30:00, черно-белый, звук]; мурал

 

Выражаю благодарность Джонатану Йомаюза, Марко Капальбо, Марку Мангини, Аманде Тассе, Мэгги Моррис, Кевину Цуки

 

«Последние шепоты» — это экспериментальный иммерсивный проект, посвященный проблеме глобального культурного исчезновения — вымирания языков. Этот проект —  заклинание вымерших и исчезающих языков. Это одновременно и современное, и традиционное хоровое произведение. В пространственной звуковой композиции наложены записи речей, речитативов, заклинаний, песен и ритуальных песнопений со слышимыми прерываниями звуков природы и космических частот, в том числе гравитационных волн от сверхновых (умирающих) звезд, записанных LIGO, «Слуховым ухом».

 

Воздействие «Последних шепотов» усиливается за счет использования новейших технологий в области графики и звукового оформления. Зритель погружается в безлюдные ландшафты и символы, в то время как из глубокого космоса доносятся человеческие голоса.

 

Иммерсивная и пространственная звуковая проекция воспринимается человеческим ухом как 360-градусный звуковой ландшафт. Эта обволакивающая визуальная и звуковая среда побуждает мозг воспринимать голоса в произведении как «настоящие» и «реальные». Премьера «Последних шепотов» состоялась в Британском музее и на Венецианской биеннале.

 

Լենա Հերցոգ

Վերջին շշուկներ. ընկղմող օրատորիա անհետացող ձայների, փլուզվող տիեզերքների և ընկնող ծառի համար 

Ինստալացիա, 2016 թ. (առաջին տարբերակ, AV), 2022 թ. (ընկղմող տարբերակ, VR, գունդ, պրոյեկցիոն քարտեզագրում)

 

Blueprint, C++, Unreal Engine, Maya; AlloSphere, VR կառուցում և տարածականացված ձայն, VR 360 նվագարկում [00:30:00, սև և սպիտակ, ձայն], որմնանկարներ

 

Հատուկ շնորհակալություն Ջոնաթան Յոմայուզային, Մարկո Կապալբոյին, Մարկ Մանգինիին, Ամանդա Տասսեին, Մեգի Մորիսին, Քևին Ցուկիին

 

«Վերջին շշուկները» լեզուների զանգվածային մշակութային անհետացման մասին փորձառական ընկղմող նախագիծ է: Սա անհետացած և վտանգված լեզուների հմայքն է: Դա և՛ ժամանակակից, և՛ ավանդական խմբերգային ստեղծագործություն է։ Տարածական ձայնային հորինվածքը շերտավորում է խոսքի ձայնագրություններ, ասմունքներ, կախարդանքներ, երգեր և ծիսական երգեր՝ բնության հնչյունների և լսելի դարձրած տիեզերական հաճախականությունների լսելի նշաններ՝ ներառյալ մեռնող աստղերի գրավիտացիոն ալիքները, որոնք ձայնագրվել են LIGO՝ «The Listening Ear»-ի կողմից: 

 

«Վերջին շշուկներ»-ի ազդեցությունը մեծանում է վերջինիս տեսողական և ձայնային դիզայնի, ինչպես նաև տեխնոլոգիայի օգտագործմամբ: Տեսողականորեն հանդիսատեսն ընկղմվում է մարդկանցից զուրկ լանդշաֆտների և խորհրդանիշների մեջ, ինչպես մարդկային ձայներն են կանչում խոր տարածությունից:

 

Ընկղմող և տարածական ձայնային պրոյեկցիան մարդու ականջի կողմից մեկնաբանվում է որպես հստակ 360° ձայնային պատկեր: Այս պարուրող տեսողական և աուդիո միջավայրը ուղեղին հուշում է ստեղծագործության ձայներն ընկալել որպես «ներկա» և «իրական»: «Վերջին շշուկներ»-ի պրեմիերան կայացել է Բրիտանական թանգարանում և Վենետիկի բիենալեում:

 

Уилльям Лейтам

Панорамное черно-белое мутационное зеркало серии Organic Tadpole

Компьютерная графика, видео, 2023

 

Mutator (Evolution, AI and Physics ПО), специально разработанное программное обеспечение разрабатываемое с 1987 года по настоящее время; видеокарта Nvidia 1080, компьютер, Кинект; черно-белое изображение в высоком разрешении, цифровая печать, бумага; видео 

Программное обеспечение: Стивен Тодд и Питер Тодд

 

Работа представляет собой черно-белый настенный панорамный снимок развертывающейся 3D фигуры мутатора, подвергшегося структурной мутации и интерактивному селекционированию, после чего помещенного в бесконечную зеркальную камеру и визуализированного. Эта серия черно-белых рисунков является прямым продолжением серии работ художника «Фантастический вирус» (Мутатор), над которой его команда работала во время эпидемии ковида. Эта новая работа является частью проекта Mutator, начатого в конце 1980-х годов. Работа является результатом постоянного творческого и технического сотрудничества со Стивеном и Питером Тоддами.

 

Ուիլյամ Լաթամ

«Համայնապատկերային սև-սպիտակ մուտացիոն հայելի օրգանական գլուխկոտրուկների շարք»

Համակարգչային նկարչություն, 2023 թ.

 

Mutator (Evolution, AI and Physics ծրագրաշար), հատուկ ծրագրակազմ, որը մշակվել է 1987 թ. Nvidia 1080 գրաֆիկական քարտեր, համակարգիչ, Kinect, թղթի վրա տպված բարձր լուծաչափով սև և սպիտակ պատկեր, տեսանյութ

 

Ծրագրային ապահովում՝ Սթիվեն Թոդ և Փիթեր Թոդ

 

Աշխատանքը պատի չափի, եռաչափ մուտատորի ձևի սև ու սպիտակ համայնապատկերային կադր է, որն արվեստագետի կողմից զարգացել է, ենթարկվել կառուցվածքային մուտացիայի և ինտերակտիվ վերարտադրության, այնուհետև տեղադրվել է անսահման ռեֆլեքսային տեսախցիկում և ցուցադրվել: Սև և սպիտակ գծագրերի այս շարքը ուղղակիորեն կապված է արվեստագետի Fantasy Virus (Mutator) շարքի հետ, որի վրա թիմն աշխատում էր Covid-ի համաճարակի ժամանակ։ Այս նոր աշխատանքը 1980-ականների վերջին ստեղծված Mutator նախագծի մի մասն է: Աշխատանքը Ստիվեն և Փիթեր Թոդների հետ շարունակական ստեղծագործական և տեխնիկական համագործակցության արդյունք է:

 

Эллен К. Леви 

Без названия (Теория домино) 

Медиа инсталляция, 2023

 

Unity/Vuforia; Zibra Liquids Simulation; Artivive; AR; анимация [00:02:00, цвет, звук, петля], подвесной подиум, раскрашенные вручную цифровые принты, бумага

 

Эта работа посвящена уязвимости систем, возникших в результате деятельности человека, в частности антропогенного изменения климата. Я создаю ситуацию самоорганизованной кризисной ситуации, чтобы исследовать взаимодействие между окружающей средой, системой и наблюдателем. Миграция может быть следствием наводнений и политических потрясений, последствий глобального потепления. В качестве иллюстрации я подвешиваю на шатком основании платформу, на которой вдоль миграционных путей на карте расставлены домино (условные «дома»). Зрители должны постараться не опрокинуть конструкцию. При просмотре через AR запускается видеоролик о том, как наводнение опрокидывает эти «дома», что позволяет понять, как действия человека влияют на структуру целого, что является ключом к нашей способности снизить последствия экологической катастрофы. — Эллен К. Леви

 

Էլեն Կ. Լևի

«Անվերնագիր (Դոմինոյի տեսություն)»

Նոր մեդիա ինստալացիա, 2023 թ.

Միասնություն / Vuforia, Zibra Liquids Simulation, Արթիվ, AR, անիմացիա [00:02:00, գունավոր, հանգույց], կախովի հարթակ, ներկված տպումներ, աշխատանքներ թղթի վրա

«Անվերնագիր (դոմինոյի տեսությունը)» վերաբերում է մարդկային գործունեության, հատկապես մարդածին կլիմայի փոփոխության հետևանքով առաջացած համակարգերի խոցելիությանը: Ես ստեղծում եմ ինքնակազմակերպված կրիտիկական վիճակ՝ ուսումնասիրելու շրջակա միջավայրի, համակարգի և դիտորդի փոխազդեցությունը: Միգրացիայի պատճառ կարող են լինել ջրհեղեղները և քաղաքական ցնցումները, գլոբալ տաքացման հետևանքները: Սա ցույց տալու համար ես քարտեզի վրա միգրացիոն երթուղիների երկայնքով անորոշ կերպով կախում եմ դոմինոներ («տներ») պարունակող հարթակ: Հանդիսատեսը պետք է խուսափի կառույցը շրջելուց։ Երբ դիտվում է VR-ի միջոցով, մի տեսանյութ է երևում, թե ինչպես են ջրհեղեղները ոչնչացնում «տները»՝ ցույց տալով, թե ինչպես են մարդկային գործողություններն ազդում ամեն ինչի կազմաձևման վրա, ինչը կարևոր է բնապահպանական աղետը մեղմելու մեր պատկերացումների համար: — Էլեն Կ. Լևի

Наталья Лях 

Без названия 23 

Видео [00:01:13, цвет, звук, петля], 2023 

 

Уязвимость: Мы и ИИ

Стоит ли нам задавать «семантические», этические, правовые, психологические вопросы-задачи искусственному интеллекту? 

По теории «Китайской комнаты» Серля можно назвать человеческую уязвимость «чувственно-семантической», а (не?)уязвимость ИИ «бинарно-синтаксической». Мы часто ожидаем глубоких ответов от ИИ, но наш смысловой фильтр все еще необходим и неизбежен пока смысловые ценности определяют развитие, творчество, открытия.  

Мы видим, с одной стороны, эластичность и гибкость «семантики», с другой, — почти безграничные, но предопределено-линейные возможности «синтаксиса».

 

Когда стекло разбивается, образующиеся кристаллы сохраняют некоторую кинетическую энергию и двигаются еще некоторое время, вскоре по инерции движение затухает. При максимальной степени уязвления: с одной стороны, напряжение и сверхусилие восстановления и даже развития, а с другой стороны, — затухающий кинетический импульс. 

 

Желаем ли Мы в ближайшем будущем появления эквивалента сознания у ИИ?  По-прежнему ли контроль этого измерения у нас? Может быть нам стоит выше ценить наши уникальные уязвимости, в особенности творческие, культивируя и тестируя их максимально? — Наталья Лях

Նատալյա Լյախ 

«Անվերնագիր 23» 

Վիդեո, [տևողությունը 00:01:13, գույն, ձայն, հանգույց], 2023 թ.

 

Խոցելիություն՝ մենք և Արհեստական բանականությունy (ԱԲ)

Արդյո՞ք մենք պետք է «իմաստային», էթիկական, իրավական և հոգեբանական հարցեր ուղղենք ԱԲ-in: Ըստ Searle-ի «Չինական սենյակ» տեսության՝ մենք կարող ենք մեր խոցելիությունn անվանել զգայական-իմաստային, իսկ ԱԲ-ի (ո՞չ) խոցելիությունը՝ շարահյուսական։

 

Մենք հաճախ ակնկալում ենք խորը պատասխաններ ԱԲ-ից, բայց առայժմ մեր իմաստային զտիչները անհրաժեշտ են և անխուսափելի, քանի որ «իմաստային» արժեքներն ի վերջո որոշում են զարգացումը, ստեղծագործությունը, բացահայտումը:

 

Մենք տեսնում ենք մի կողմից «իմաստաբանության» առաձգականությունն ու ճկունությունը, մյուս կողմից՝ «շարահյուսության» անսահման, բայց կանխորոշված հնարավորությունները։

 

Երբ ապակին կոտրվում է, ստացված բյուրեղները պահպանում են որոշակի կինետիկ էներգիա և շարունակում են շարժվել որոշ ժամանակ, այնուհետև, իներցիայի պատճառով, այս շարժումը զրոյի է հասնում: Խոցելիության առավելագույն աստիճանի թեստով. մի կողմից կա վերականգնման և նույնիսկ զարգացման լարվածություն և գերլարվածություն, իսկ մյուս կողմից՝ նվազող կինետիկ ազդակ:

 

Ցանկանու՞մ ենք մոտ ապագայում ԱԲ-ին համարժեք գիտակցություն ունենալ: Մենք դեռ պահպանու՞մ ենք վերահսկողությունը այս հարթության վրա: Արդյո՞ք մենք ավելի ու ավելի շատ պետք է գնահատենք մեր տարբեր խոցելիությունները, հատկապես ստեղծագործականները և ավելի ու ավելի զարգացնենք ու փորձարկենք դրանք: — Նատալյա Լյախ

 

Тигран Мартиросян 

КС-КС 

Инсталляция, 2023

 

Художественный текст как материя, рожденная языком, испытывает на себе влияние лингвистического мышления эпохи. Герои древнегреческой трагедии, персонажи Шекспира, актеры, играющие Чехова, протагонисты современных постановок — все они говорят по-разному. Именно в эпохе, определяющей чувственный опыт актера, раскрывается языковая уязвимость персонажей. Особенно остро это ощущается, когда в речь врывается сленг, бытовые эмоции или такие слова, как KYANQS. Страстная, поэтично-высокостильная речь шекспировских персонажей искажается, становится непостижимой. Заимствованное из сленга проституток слово KYANQS чуждо сонетному языку Ромео и Джульетты, Гамлета и Офелии, — эмоциональным нюансам любви, ее тону и голосу, 

Տիգրան Մարտիրոսյան

«ՔՍ-ՔՍ»

Ինստալացիա, 2023 թ.

Գեղարվեստական տեքստը՝ որպես լեզվահոգեկան միջավայրին առնչվող ծնունդ,  իդիոմային սպեցիֆիկայից բացի կրում է նաև ժամանակաշրջանի լեզվամտածողության ազդեցությունը: Բացարձակ տարբեր ձևով և ոճով էին խոսում Հին հունական ողբերգության կերպարները, մեկ ուրիշ կերպ շեքսպիրյան կերպարները, այլ են իրենց խոսույթում չեխովյան գործող անձինք և լրիվ ուրիշ խոսելաձև ունեն ներկայիս բեմական կերպարները: Եվ հենց այս ժամանակշրջանային առանձնահատկության մեջ է այդ կերպարների լեզվահոգեկան խոցելիությունը՝ դերակատարի զգայական փորձառության դաշտում: Հատկապես եթե այդ կատարողի խոսակցականում գերակշռող են սլենգային և խիստ կենցաղային հուզերանգները՝ մասնավորապես ԿՅԱՆՔՍ բառը դիմելաձև դարձնելը, ապա նրա համար արդեն զգայականորեն դժվարամատչելի, գրեթե անհասանելի են դառնում օրինակ շեքսպիրյան հերոսների պոետիկ-բարձրաոճ և կրքառատ խոսքը: Մարմնավաճառների սլենգից փոխառված պարզունակ և վնասակար խոսույթն իր ծորուն ներկայությամբ կյանք բառի իմաստի ընկալման ընդգրկումն էլ է սահմանափակում: Բնականաբար այդ բառը ժարգոնային-կենցաղային նշանակությամբ կիրառողներին անհասանելի է դարձնում Ռոմեոի, Ջուլիետի, Օթելլոյի, Դեզդեմոնայի, Համլետի և Օֆելիայի սոնետային լեզվով արտահայտվող սիրո հուզական նրբերանգները և դրանց համապատասխան վերարտադրման հնչերանգները: 

 

Туула Наринен

След капли

Звуковая и видео инсталляция, 2011 

 

70 покрытых сажей стеклянных слайдов, 4 цифровых принта отпечатанных со стеклянных слайдов, 144x95 см, Drop Tracer — прибор с неэкспонированным предметным стеклом, покрытым сажей, свеча, спички, HD видео [00:49:20, цвет, звук, петля] 

 

Работа «След капли» включает в себя 35-мм неэкспонированное предметное стекло, покрытое сажей и подвергающиеся воздействию дождя, увеличенные фотографии брызг капель дождя, и видеофильм, позволяющий зрителям наблюдать за продолжительностью брызг. Падая на покрытое сажей стекло, капли дождя оставляют следы, которые остаются даже после испарения воды. Контактный микрофон улавливает звук столкновения.

 

В основе этой работы лежит метод, разработанный метеорологом Винсентом Дж. Шефером для регистрации удара капель дождя о стекло. Когда капля дождя падает на поверхность стекла, воздух, попавший под каплю, поднимает мельчайшие частицы сажи, которые в результате образуют на поверхности предметного стекла взрывные узоры. 

 

Թուուլա Ներհինեն

«Կաթիլներին հետևողը»

Ձայնային և վիդեո ինստալացիա, 2011 թ.

70 մրով պատված ապակե սլայդ, 4 պիգմենտային պրինտ՝ մեծացված ապակե սլայդներից, 144x95 սմ, Drop Tracer գործիքը չբացահայտված մուր պատված ապակյա սլայդով, մոմ, լուցկու տուփ, HD տեսանյութ [00:49:20, գույն, ձայն, հանգույց]

 

«Կաթիլներին հետևողը» ներառում է 35 մմ մրի նկատմամբ զգայուն և անձրևի տակ գտնվող ապակե սլայդ շրջանակներ, անձրևի կաթիլների միջոցով ստեղծված ցայտաղբյուրների ընդլայնված լուսանկարներ և տեսանյութ, որը թույլ է տալիս դիտողներին տեսնել ցայտելու տևողությունը: Անձրևի կաթիլները, ընկնելով մրոտ բլրի վրա, թողնում են հետքեր, որոնք տեսանելի են մնում նույնիսկ ջրի գոլորշիացումից հետո: Կոնտակտային խոսափողն ընդունում է բախման ձայնը:

 

Աշխատանքի հիմքում ընկած է օդերևութաբան Վինսենթ Ջ. Շեֆերի կողմից մշակված մեթոդը՝ անձրևի կաթիլների ապակու բախումն արձանագրելու համար։ Երբ անձրևի կաթիլը հարվածում է ապակե մակերեսին, օդը, որը թակարդված է կաթիլների տակ, բարձրացնում է մրի մանր մասնիկները, որոնք ի վերջո պայթյունների նախշեր են ստեղծում սլայդի մակերեսին:

 

Нао Нишихара

Усердная машина (Ереван) 

Кинетическая звуковая машина, 2023

 

Смешанная техника

 

«Усердная машина» производит сдвиг в том, как мы ощущаем время в повседневной жизни. Машина медленно движется по железной дороге под звуки инструментов и бытовых предметов. В это время зрители должны ожидать, сохраняя остроту восприятия. В основе этих идей и самого процесса лежит «MA 間» — традиционное японское представление о времени и пространстве.

Նաո Նիշիհարա

Ջանասեր մեքենա (Երևան)

Կինետիկ ձայնային մեքենա, 2023 թ.

 

Խառը մեդիա

«Ջանասեր մեքենա»-ն փոխում է մեր առօրյա կյանքում ժամանակի զգացողությունը: Այն դանդաղ շարժվում է երկաթգծի երկայնքով՝ գործիքների և կենցաղային իրերի ձայների ներքո: Հանդիսատեսը պետք է սպասի և պահպանի իր զգացմունքների սրությունը։ Այս գաղափարներն ու գործընթացն արմատավորված են «MA 間»-ում՝ ժամանակի և տարածության ավանդական ճապոնական հայեցակարգում:

 

Патриша Олиник и Адам Хоган

Черный лебедь в трех вариациях

Видео инсталляция, 2023

 

3-канальное UHD 4K видео, бинауральный звук, AR; экраны, наушники, подиум

 

Отталкиваясь от актуальной книги Нассима Николаса Талеба «Антихрупкость» и идеи о том, что люди могут извлекать выгоду из последствий крайне невероятных событий, этот триптих и захватывающий звуковой ландшафт предлагают три размышления о нескольких событиях, связанных с «черными лебедями», включая теракты 9 сентября 2001 года и их последствия, банкротство Lehman Brothers в 2008 году и крах мирового финансового рынка, гибель «Титаника» и недавний подъем ChatGPT. Эта партитура, в частности, исследует восприятие случайности и изменчивости с помощью алгоритмической электроакустической композиции и гранулярного синтеза.

 

Պատրիսիա Օլինիկ և Ադամ Հոգան

«Սև կարապը երեք տարբերակով»

Վիդեո ինստալացիա, 2023 թ.